ಕವನ : ಎಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತಳಾದೆ?

Advt_Headding_Middle

ಅವಳು ನೆರೆಕರೆಯವಳು, ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು,
ಹೆಸರು ಪೂಜಿತಾ, ವಿಧಿ ಅವಳ ಆಯುಷ್ಯ ಪೂಜಿ ಮುಗಿಸಿತಾ?
ನೆನೆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕುಣಿವ ಲಕ್ಷಣದ ನಗು ಮುಖ,
ನಕ್ಕರೆ ಸುತ್ತೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಗುವ ಮಿಂಚು ನಗು, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅಕ್ಕರೆಯ ಮಗು,
ಗೊನೆ ಹಾಕಲಿರುವ ಬಾಳೆಯಂಥ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬರಬೇಕೆಂದು ಎಣಿಸಿದ್ದೆ,
ನನ್ನೆಣಿಕೆ ಎಟಕಲೇ ಇಲ್ಲ; ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು. ಹೀಗಾಗಬಹುದೆಂದು ಎಣಿಸಿದ್ದವರ್‍ಯಾರು?
ಹೆತ್ತು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವೆನೆಂದವಳು, ಅವಳಿ ಮಕ್ಕಳ ಹಡೆದು, ಹೇಳದೆ ಎತ್ತ ಹೋದಳು?
ಅತ್ತು ಕರೆದರೂ ಮತ್ತೆ ಬರದಾದಳು, ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದಳು!
ಮಕ್ಕಳ ಬಗೆಗವಳು ಹೆಣೆದ ಕನಸುಗಳೆಷ್ಟೋ?, ಎಷ್ಟಾದರೂ ವಿಧಿಯ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಎದುರು ನಮ್ಮ ಕನಸೆಷ್ಟು?
ಅಮ್ಮನಾದರೂ ಅವಳು ಅಮ್ಮನಾಗಲೆ ಇಲ್ಲ; ಮುದ್ದುಗಳ ನೋಡುವ ಕಣ್ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ;
ಅಪ್ಪುವ ಕೈಗಳು ಏಳಲೇ ಇಲ್ಲ; ಮುದ್ದಿಸುವ ತುಟಿಗಳು ಬಿರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಯಾವ ದೇಗುಲಕೋ? ಇನ್ಯಾವ ಪೂಜೆಗೋ ಪೂಜಿತಳಾದೆಯೋ ನೀನು?
ಅದ್ಯಾವ ದೇವರು ಚಿವುಟಿದನೋ ಚಿಗುರಿ ಅರಳಬೇಕಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಬಾಳ ಸಿರಿಯನ್ನು?
ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಬಹು ದೂರವಿತ್ತು, ಕೆಲವೇ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ನಡೆದು ಮುಗಿಸಬಾರದಿತ್ತು!
ಅಮ್ಮಂದಿರ ದಿನವೆಂದು ಮಕ್ಕಳು ಕರೆಯುತ್ತಿವೆ, “ಅಮ್ಮಾ, ನಮ್ಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದುದೆಲ್ಲಿಗೆ ನೀನು?”
ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲಾ ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷ ವರ್ಷಗಳನ್ನು!
-ಸುಸ್ಮಿತಾ ಸಂತೋಷ್

Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1
Advt_NewsUnder_1

About The Author

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.